Een veredeld Werchterplakselboek

OP EEN WILLEKEURIGE vrijdagnamiddag 29 juni 2001 op het warmste moment van de welwillende warme dag begon de voettocht van de Aanwezige uit dit verhaal naar het Leuvense station. Een busrit en tweede voettocht later begon onze held vol goede moed aan het wachten. En wachten. En ook nog: wachten. Terwijl moed in sommiger schoenen zonk, vonden anderen het een bijdrage tot de goede luim de fijnzinnige kreet HOEREN te debiteren, of het voor elke tussen te krijgen speld volstrekt immune argument 'wij hebben betaald, laat ons binnen' het luchtruim in te lanceren. Afijn, na een anderhalf uurtje lateraal lijfelijk contact met omstaande lotgenoten, en na een met het oog op maximaal winstoogmerk der drankhandelaren ter plaatse volledig terechte inbeslagname van een der waterflesjes door onze held meegebracht, was zelfs de laatste barrière overwonnen en ziet! Tijd en lot waren hem voorwaar goed gezind, want hij was net op tijd voor de eerste vertoning die hij voor geen van het aan het ticket gespendeerde geld wou wissen: Goldfrapp! (1)
 

Groot was de verbazing ter hoogte van het schedeldak onzer held toen bleek dat Dame Goldfrapp niet verscheen in een kort opgestoken krullend kapsel, zoals hem bekend van foto's en andere media, maar integendeel met lange blonde krullen, geheel ten overvloede kracht bijgezet middels een omvangrijke zonnebril. Evenzo omvangrijk was haar stem van bij de (op een instrumentaaltje na) treffende aanvanger (Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaare you) Hu(uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu)man? Jos Bosmans-style dacht onze held: Wat een wijf, wat een wijf! Ontzagwekkende stem, great music & attitude. Hoor hier en hier meer van die attitude: StuBru sprak namelijk met haar en haar compagnon.
Na zoveel schoonheid slenterde onze held een spanne tijds verweesd rond over de Werchterse wei, inmiddels zijn fallofoon in de gaten houdend teneinde een bericht overgeseind te krijgen van de nog te arriveren beruchte S.C. uit R., the artist informally known as Voaze. Nog niets van dat alles evenwel; dus even onderdompelen in Talvin Singh, zij het van niet al te dichtbij. Fijn, en de medegebrachte zangeres zeer fijn, maar niet overdonderend. Het muzikaal en conceptueel talent (/me doceert) van collega-Aziaat Nitin Sawnhey kan alvast uw dienaar, onze held, meer bekoren. Gaandeweg loopt het toch allemaal wat losser en wordt het nog een stevig en ambiancerijk bedoeninkje, waarvoor chapeau.
Inmiddels is voornoemde S.C. uit R. in aantocht en slaagt hij er wonderwel in net op tijd te zijn voor dé Limburgse trots van het moment -- move over, Kim 'Bolleke Vet' Clijsters (2) -- te weten our man in Havana, Buscemi. (Who the fuck is Dirk Swartenbroekx, kunt u de niet kapot te krijgen StuBru-klassebak Luc Janssen horen vragen tot de man zelve: klik; ik zou zelfs zeggen: klik nog es!) Afwezigen hadden, zulks is wel vaker het geval, jammerlijk ongelijk, want het was zwoel en zenzationeel en zenzueel, dit alles in tal van kwadraten. Zelfs onze held, een notoire stijve hark, kon menig spasme niet langer onderdrukken, en toen na een stevige reeks kleppers en joekels à la Ramiro's Theme en First Flight to London zowaar het lievelingschanson van ondergetekende, Crystal Frontier, als afsluiter dienst deed, sloegen alle stoppen definitief door. Dank, lof, en hulde!
 

Veel had Kosheen niet in huis om Buscemi te evenaren -- de frontvrouwe slaagde er integendeel met haar enerverende publiekopgejut slechts in negatieve commentaar uit te lokken. Het woord drel speelde daarin hoogste viool. Maar kom, ze hebben wel enige fijne deuntjes en hitjes, en die vanop veilige afstand, op de plankenvloer voor de fijne Pyramid Marquee, meemaken kon geen kwaad. En ziet, algauw wordt er weer een fikse scheut ambiance over onze gewillige hoofden uitgegoten: St Germain, die zo sympathiek is zijn tronie op de achtergrond te houden en talrijke bijzonder goeie muzikanten het voorplan te laten. Extra long versions van Rose Rouge en (wat onze held betreft, vooral!) So Flute vermochten de menigte in vervoering te brengen. Voor de podiumstaarders such as myself alleen een tikkeltje sneu dat Ludovic N. zelve er zo onbewogen bij bleef -- de goede man kan ongetwijfeld nog wat leren van Limbodirk. Een wat te lang streepje Frans kan diergelijke indrukken desgewenst bevestigen.
 

Voldaan na drie hoogtepunten -- alle goede dingen enzovoort -- kon er nog een afstandelijke weideblik richting Basement Jaxx af -- opzichtige wilde deernes rukten in groten getale aan om het gebrek aan uitstraling van het bepaald minder spectaculaire duobrein op de achtergrond te laten verdwijnen. Het kwam onze held niet zo geweldig over, al kan dat met de verre afstand te maken gehad hebben. Of moeheid. Of overmacht. Of ondoorgrondelijke redenen. Tijd voor een terugtocht -- het Werchterfuifje duurt nog flinke tijd voort, maar Leuvenwaarts moet nodig de tocht, en dit keer wel per S.C.-mobiel, met het oog op een dak, een fijne rust, en een ochtendlijke douche. O wonderen der comfort!
 

ALLES BIEN A L'AISE genomen gaat de tocht alweer richting station, perfect getimed om tijdig in de tent present te zijn voor alweer een Limburgse verschijning: een gonzend Monza onder de bezielende leiding van Stijn U is een fijn publiek Meuris. Stevige set, ronkend en vonkend, van God Los tot Jenny, met steeds weer die merkwaardige gewoonte van Meuris om abstracte substantieven tot songkreten of -rustpunten te verheffen (Schoonheid! Naïviteit! Schaamte!). Die Keer in Leuven kwam het allemaal enige tikkels overtuigender over -- een zeer fijne lichtshow zal daar ook voor iets tussen gezeten hebben -- maar deze jongen vond het alvast fijn.
 

Maar het kan, ook binnen België, nog steeds fijner: WAAUW DAAU! (Excuseert u uw reporter ter plaatse deze flauwiteit.) Het publiek had er zeer duidelijk zin in, ook al verwachtte meneer Lenski het blijkens zijn schuchtere captatio benevolentiae misschien anders ('Ons eerste nummertje is akoestisch, met violen en cello en zonder tekst -- nooit eerder vertoond op Werchter, denk ik', citeert onze held off the top of his head). Het was zeer dik in orde, zeker toen voor de laatste twee nummers twee bevallige negresses noires (mais belges) ten tonele verschenen om es te demonstreren wat een DAAU-muziekstonde mét zang te betekenen heeft, en wel middels de Life Transmission-liederen Mary Go Round en Piano Dub. Meer van dat! (En minder gezwam -- maar dat ligt aan de radio, niet aan de muzikanten.)
 

Wij zijn vanzelfsprekend niet vies van het onbekende, zeker als zulks in concreto de nobele onbekende Tom McRae blijkt te zijn. Heard of yes, but never heard until now. Integer is het woord dat hiervoor bovengehaald pleegt te worden, geloof ik, en waarom ook niet! Eenvoudig misstaat ook niet; vertrouwd maar efficiënt recept -- zang, drum, gitaar, en fijne teksten. If words could kill I'd spell out your name. Niet fijn voor de bestemmeling van deze boodschap, maar Tom bracht deze en andere met verve.
 

De slanke en ranke verschijning die onder de naam Aimée Mann door het leven gaat, liet zich meermaals ontvallen blij te zijn over de schare bewonderaars die in heur tent kwamen (thank you for coming into my tent). De tent liet onze held maar even voor wat zij was -- al dat rechtstaan en luisteren moet op tijd en stond afgewisseld worden met, jawel, neerzitten en luisteren. Hoge ogen gooide mevrouw Mann misschien voor haar bewonderaars, maar niet echt voor ondergetekende, die het allemaal wat gewoontjes vond. Mooie stem, dat zeker wel. Net als die golden oldie -- excusez le mot, zij is immers zeer wel geconserveerd voor haar leeftijd -- Suzanne Vega. Die kreeg mij wel in haar tent, al woog de sta-plicht soms zwaar -- het tussenstuk van haar performance had wel even korter gemoogd. Maar wat zij deed, deed zij met brio, met de nodige reclame voor haar aanstaande septemberse release (meer promotalk hier), en met hevig van Artiest naar Publiek en omgekeerd vloeiende sympathie. Een heus wij-gevoel, nochtans niet op de wei. (Tweede flauwiteit. (En dan had ik Okay McRae al geschrapt! Of wat dacht u van Viva Vega!) ) En als afsluitende superbis een enthousiaste samenzang van Tom's Diner.
 

Tijd voor een heuse mainstage experience, want als Beck Hansen verschijnt is uw dienaar er gaarne bij. Schipperend tussen folky songs met eenvoudige begeleiding en totally wacko geluidsmuren bracht Beck met zijn opzichtige equipe een zeer gewaardeerde choice of songs -- wat overkritische journalisten ook mogen oreren om hun kolommetjes vol te krijgen. (No hard feelings, De Morgen.) Wel wat minder schwung misschien, of toch zeker wat minder show, dan op de memorabele Marktrock 2000-verschijning. En noem mij een mierenneuker (U Zou De Eerste Niet Zijn!), maar de geënsceneerde chaos op het eind van het optreden was op Marktrock indrukwekkender, chaotischer, en origineel; nu was het een herhalinkje. There should have been no next time. Maar daarom niet getreurd: wij hebben genoten!
 

Even werden wij tijdens de daaropvolgende, shall we say, chill-out in front of the Pyramid Marquee, wat gereanimeerde Vlaamse schlagers avant la lettre gewaar: Laïs was onder ons, maar met inachtname van een veilige bufferzone. Die werd vrolijk genegeerd om de gevoelige zielen van Novastar van dichtbij te gaan monsteren, al moest onze held halverwege de rechtopstand opgeven om zich buiten onder het ondanks extratentpositionering ook zeer aandachtige en enthousiaste zitterspubliek te begeven. Al wat te verwachten was, en meer: zowaar een Joost Zwegers met star appeal! (Where did he get that flashy shirt?) Innig omhelsd door het publiek zag Novastar haar Belse populariteit lijfelijk verwezenlijkt. Mooi zo. (Minder geëmotioneerd is Joost vraaggesprekgewijs te beluisteren.)
 

God zegene en beware Herman Schueremans: het forfait gevende Guns 'n Roses werd vervangen en nog overbodiger gemaakt dan het al was door een kind van onze tijd, en niet van - god hebbe hun ziel - lang vervlogen dagen: Laurent Garnier. De genaamde Voaze wou het spektakel van betrekkelijk dichterbij meemaken dan goed is voor mijn gestel, edoch ik hield mij kranig. Het hoefgetrappel werd mij bij tijd en wijlen iets te veel, al was de muzikale vertoning van de man met zijn eigen t-shirt om bijzonder te smaken. En toen een zachter stuk ingezet werd trad zowaar een wel heel erg voormalige Schone aan die enige bewegingen improviseerde op of, helaas, naast de tonen der muzijke. Misschien loopt er in Frankrijk enig programma voor verplichte tewerkstelling van werkwillige vijftigplussers -- wie zal het zeggen? (Laurent Garnier in zijn korte en krachtige StuBru-toelichting alvast niet.) Op de tonen van het onvermijdelijke maar daarom niet onwelgekomen Man With the Red Face verlieten onze held en zijn compagnon de weide teneinde tijdig de bus naar Leuven te halen. De voettocht naar de opstapplaats werd treffend opgeluisterd met de harder wordende set van Garnier. French is -- all expectations and appearances to the contrary -- cool!
 

NA ALWEER EEN verkwikkende nachtrust worden de Leuvense pendelaars wakker op de tonen van, welja, Buscemi. De ochtendspits wordt afgewerkt met live streaming van De Mens op de achtergrond, de tocht naar station volgt gezwind, bus op, bus af, wei op, en keurig op tijd voor een vroegmiddagse mainstage experience met Stereophonics. Mij tot op dat moment slechts vaagweg bekend van radio, en het optreden maakt duidelijk dat zulks geen schande behoort te heten. Goed optreden, zeker, en de naar de lachwekkende naam Kelly luisterende en goed afgerichte zanger mag er best wel zijn, lief meisje met de 'Kelly I love your voice and your ass'-pancarte, maar al bij al nogal gewoontjes naar mijn onverbiddelijke smaak. Maar luidt ons devies niet als steeds: leven en laten leven! (En voor de liefhebbers van die allegedly sexy voice: hier zie!)
 

De Übernerds van Weezer zijn misschien ook niet superbijzonder, maar toch pakken leuker, zo worden uw dienaar en diens muzikale partner in crime het algauw eens. Materiaal (het woord! maar bon, het bestaat en wordt gebruikt, zowaar) -- materiaal dus van de eeuwenoude plaat, en evenzo van de nieuwe plaat, op smaak gebracht met medewerking van een meezinggraag publiek. Buiten op het scherm meegepikt, en fijn gevonden! Zelf voegen ze daar op verzoek niet veel aan toe (Did you have fun back there on the stage? Yeah! <interviewster in niet al te overtuigend Engels, met duidelijk hoorbaar ongeloof> Yeah??).
 

Terug de tent in, en gauw! Want daar komt het échte Canvasmoment, wat Mies Meulders ook van mevrouw Mann moge beweerd hebben: de net niet buitenaardse, IJslandse klanken van het geweldige Sigur Ros. Van bekendere nummers met hoge, ja welhaast hemelse zang in, euh, IJslands of Hopelandish (ik wil Ervan Af zijn) tot fenomenale zinderende soundscapes waar zelfs de heren Mogwai nog wat zouden kunnen van opsteken -- een voltreffer van formaat, die het publiek met recht en tal van reden mee kreeg. Luistert u vooral ook even naar de uitermate beleefde Sigur Rosser die voor de StuBrumicrofoon postvatte, en middels afgemeten Engels de bevolking toesprak. En mensenlief, onwetende bewonderaars van Kelly van Stereophonics: this is cute:
 
 
 

Voornamelijk getent so far, maar maakt plaats (Grandaddy ten spijt...) voor een dubbele main stage experience, in te zetten met de grande dame of alternative rock: de uit desire, sound and guts opgetrokken onnavolgbare PJ Harvey, voor de gelegenheid onder meer bijgestaan door een klaarblijkelijke Geile Heidi.
 
 
 

Enkele oude nummers -- zoals Down By The Water en het sensueel-akoestiekerig gebrachte Rid of Me (lick my legs, I'm on fire... rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!) -- maar vooral veel werk van haar laatste dijk-van-een-plaat, Stories from the City, Stories from the Sea. Nummer drie van haar setlist, bijvoorbeeld, trof menigeen meteen midscheeps: I can't believe life is so complex / when I just want to sit here and watch you undress! ... I can't believe that the axis turns on suffering when you taste so good! Dit is Wat een wijf! Wat een wijf! tot de tiende macht. The whores hustle and the hustlers whore, en zij is er de levende getuige van. Temidden al die passie en erotiek verliest PJ er duidelijk haar kritische zin hoegenaamd niet bij: Big Exit wordt vroegtijdig afgebroken na gedecideerd armgebaar van Ms Harvey: 'Introducing Erik Whatshisname on out-of-tune bass guitar!' Niet getreurd, flink opnieuw, en dit keer helemaal goed. En vriendelijk in de omgang is zij ook: luister maar (en bemerk de no nonsense finale repliek... als het mens gevraagd wordt haar favoriete nummer uit een lijstje te kiezen, dan kiest ze dat omdat dat het enige favoriete nummer van d'r is, tiens!).
Uit vrees voor vroegtijdige sta-moeheid trek ik mij een weinig terug terwijl Voaze dichterbijklautert om geen stuk van zijn favoriete biseksueel Brian Molko te missen, maar het Placebo-optreden bevalt mij dermate dat ik, in weerwil van mijn afnemende krachten, dapper pal blijf staan, als was ik het Vlaamse heir zelve. Voor de gelegenheid werd Pure Morning overigens verrijkt met een zinsnede die blijkbaar uit een nummer van de Queens of the Stone Age gegapt is: "Nicotine, valium, vicadin, marijuana, ecstacy, and alcohol.". Don't try this at home -- at least not all at once. Te gepasten tijde laat Brian voor de aardigheid merken dat hij tijdens zijn verblijf in onze contreien, dat aanving met zijn geboorte op gewijde Belgische grond, een woordje Frans heeft opgedaan. Nog wat Belgotalk bij Stubru, overigens. En teneinde een diepsnijdend dispuut tussen uw held en diens muzikaal gezel te beslechten: is Brian Molko (links) nu echt knap? I prefer the guitar player (rechts), thank you.
 
 
 

Even uitwaaien voor de Pyramid Marquee, waar Werchter zo beloftevol begonnen is en hopelijk ook zal eindigen. Afro Celt Sound System klinkt stevig en opzwepend, maar maag en rest van het gestel willen ook wat, dus zittenblijven. Tot de tijd van Sparklehorse aangebroken is, wel te verstaan. Als de man diezelfde middag nog een aanval van suikerziekte gehad heeft en toch het podium bestijgt, kunnen wij een luisterstonde in verticale positie ook wel aan. Mij totnogtoe enkel bekend van naam, en praise the lord that that has now changed! Een bijzonder verlegen, vriendelijke man met rode pet en enig jong volk rond zich geschaard brengt gewoon goede muziek, zonder (excusez alweder le mot) bullshit. De intimistischer stukken werden af en toe ietwat jammerlijk door het onbehouwen kabaal van Faithless verstoord, maar het langzaam maar zeker talrijker wordend publiek liet het niet aan zijn hart komen. Op het eind: verlegen dankugestamel. De man is er zelf wat ondersteboven van, schijnbaar. En zulks wordt bevestigd in het gesprekje met Luc Janssen, die voor de gelegenheid zijn beste koeterengels bovenhaalt (how do you think about your show?): "it was the least terrifying festival gig I've ever done". En thank you voor de lof en hulde.
 

Sparklehorse werd ook rechtstaande doorgebracht -- een mens kan zich somtijds blijven verbazen over zijn dan wel haar uithoudingsvermogen. Met goede moed in diezelfde positie de afsluiter aangevat, en benieuwd of Zita Swoon erin zal slagen onze held rechtop te houden. Nou, en of! En hoe! Ook al beginnen ze met een der lievelingschansons vanop de Moondog Jr-schijf (Ice Guitar), de Moondog van TV Song is very far away indeed. Maar niet getreurd, want er is Zita Swoon! En Disco! En Hey! My life is okay! Geheel naar verwachting in een fleurig bloemenmotiefje gehuld blijkt Stef Kamil Carlens allesbehalve een mietje: zwaar de pees erop, en heel de tent en een hoop volk erbuiten mee, willen of willen. Carlens zelf toont zich een van de meest expressieve shakers, compleet met woest geschud van de fiere haardos, en spreekt de hem toevertrouwde menigte afwisselend in hippie-Engels (Peace! Love! Harmony!) en in staccato Antwerps (di liedje ga over... duidelijkheid! gie misverstande!) toe. It was quite a sight, seeing such a crowd crying out in unison Hey! My life is okay! -- een simplistische maar daarom niet minder charmante kreet die fijntjes tegen de heersende klaagcultuur ingaat en al voor het optreden aan het netvlies onzer held gepasseerd was in de vorm van een stickertje op een jonge tienerborst. Nog maar es een geweldige lap erop geven, en voor de bis wat ingetogener terugkeren: About the successful emotional recovery of a gal named Maria. Meer ingetogenheid overigens dankzij StuBru in Carlens goes kazoo, solo, and acoustic. And the beat goes on!
 
 
 

EN VERDER. die Sonne scheint -- Uniseks-affiches: ZiZo was here -- Bad shoe choice, but heroically/stubbornly sticking to it -- my first public appearance wearing a cap -- waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men U, o Hollander, tegen! -- onblote bovenlijven gaande van jeugdige kijk-naar-mij-exemplaren met de onderbroekenrand modieus uitstekend boven de shortrand (men bemerke de sterke L.O.G.G.-vertegenwoordiging) tot minder jeugdige maar o zo omvangrijke hier-kan-nog-wel-een-pintje-bij-species -- variety is the spice of life -- vertedering tijdens het DAAU-optreden: een dubbelgeoorringde Johnny in his thirties or forties (men kijke op geen decennium), door Voaze aanvankelijk verkeerdelijk voor een Marina met wat veel testosteron gehouden, wrijft sensueel over de onblote rug zijner kaalhoofdige, gesnorde gemaal Ronny, die voor de gelegenheid zijn shirt uitheeft -- it must be love -- bliebblieb sms bliebblieb -- de onafscheidelijke dertiger pals met even onafscheidelijke bierbeker, luid tegen de muziek opsprekend of -lallend, hun conversatie slechts onderbrekend om - o schijnheiligheid! - luid te applaudisseren en mee te joelen tussen songs (they should put them up against a wall and...!) -- gay celeb spotting 1: de verpersoonlijking van de seksuele aberrantie in Vlaanderen en omstreken Dimitri Vanderhaeghen (Voaze wuift discreet) -- belbel kverstoajjenie! belbel -- pita! shoarma! pizza! minibroodjes! als het maar veel geld kost! -- en een sizeable afvalberg creëert tegen dat de avond valt -- gay celeb spotting 2: de bonanzacoverboy, in het recente verleden al door onze held gesignaleerd op poplife, in cee-en-cee en op Leuvense fuifjes -- waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men U, West-Vlaming, tegen! -- costa brava del werchter: zo mak als de rechtmatige weidebewoners liggen loeiloze wezens te zonnen op de wei, de muziek enkele tientallen meters verderop maar latend waaien -- nek verbrand -- etcetera ad infinitum -- here endeth.